Zoutloos…

opElke zondag een korreltje. Anderhalf jaar schreef ik ze bij elkaar. Al even raakt het zoutvaatje steeds leger. Ik schud en vind altijd nog wel een korreltje. Maar vanzelf naar buiten glijden doen ze niet meer. En daarom besluit ik om te stoppen. De website blijft bestaan, genoeg oude korreltjes te vinden. Altijd opvraagbaar en te lezen voor wie dat wil. Ik weet dat als ergens een deur sluit, er wel weer een raam opengaat. Met nieuwe kansen. Creatieve dingen blijven er in mijn leven genoeg. De piano is een nieuwe uitdaging, vooral het leren genieten van kleine stapjes. Niet te hard willen gaan en genieten van het nú. En het quilten blijft een passie. Heerlijk ’s avonds voor de televisie. Met een half oog het programma volgen, en heerlijk bezig zijn met mijn handen. En het schrijven, dat houd ik zeker vast. Gewoon in het werk, van simpel mailtje tot verslag of projectwerk. En misschien ook wel weer in een andere vorm. Lezen blijft een grote passie. Over passie gesproken: een echte aanrader is het boek van Sonja Barend*, dat deze maand verscheen. En het belangrijkst in mijn leven blijven de mensen om me heen. En daarin ligt volop uitdaging om zoutkorreltjes te strooien!

* Je ziet mij nooit meer terug – Sonja Barend 2017. Een vrouw vol passie schrijft over haar leven en haar oorsprong. Sonja besluit haar boek met de conclusie dat meer geluk vinden eigenlijk helemaal niet nodig is. 

Advertenties

Vloerkunst

stad1Als ik met de trein ga,  ben ik altijd te vroeg op het station. Volgens het nieuwe concept van NS is er altijd wat te shoppen. Dus kijk ik vanochtend voor vertrek in de boekwinkel, bij de drogist en schuif ik met kleerhangers in de rekken van  de kledingwinkel. Ik heb nog tijd over en kijk rond in de nieuwe tunnel. In Eindhoven bereikt de jarenlange verbouwing van het station en de tunnels de eindfase.Tot mijn verrassing zie ik op de vloer dit mooie mozaïek. Mijn man vertelt dat ze deze mozaïeken weer in ere herstellen. Jarenlang zaten ze verstopt onder de grond. Gelukkig denk ik, dat ze er weer mogen zijn. Stralend nieuw zien ze eruit. Later die dag doe ik nog een boodschap in het centrum van Eindhoven. Op een zijmuur van Mr. Browns Specs en Beans op de Nieuwe Emmasingel zie ik deze stenen wandplaat als naoorlogs icoon van de wederopbouw. Ik ontdek een lampenmaakstertje en tot mijn verrassing ook een meneer die aan het bellen is. Dat tijden veranderen, dat zie ik aan deze kunst in de stad. Maar de basis, de vloer waar alles op gebeurt, da’s gewoon dezelfde grond. En als je goed kijkt, met prachtig mozaïek.

stad-4

stad-2stad-3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

korreltje

Mr. Browns Specs & Beans: fijne plek voor verse koffie & een nieuwe bril
Emmasingel 16
Eindhoven

Oranje

oranje-2Vanmiddag drinken we koffie in het bruin cafeetje. Daarna krijg je een advocaatje. De slagroom lepel je er snel af. Verder ga je niet, geen zin. Regelmatig bied je ons het glaasje aan. Eet maar op. Zelf schudt je nee, geen zin. Daar blijf je bij, wat we ook proberen. Mijn dochter zet het glaasje weg. Het is duidelijk zo, oma wil het echt niet. Je ziet er vandaag weer prachtig uit. Op je trui draag je een vrolijk oranje sjaaltje. Mooie kleur, dat oranje, zeg ik. Je knikt blij en ik zie lichtjes in je ogen. Da’s voor de koningin zeg je. Wat zit die vaderlandsliefde diep. Mijn gedachten dwalen af naar de nieuwe quilt waarmee ik ben begonnen. Met Hollandthema. Ik maak blokken met rood, wit, blauw en oranje en verder houd ik blauwtinten aan. Dit keer maak ik 63 blokken, en elk blok heeft vier stroken. Dat zijn heel wat stroken om te knippen. Die knip ik in partijen vooruit. Dan kan ik ’s avonds op de bank op mijn gemakje blokken spelden en met kleine steekjes aan elkaar naaien. Vanavond begin ik met oranje. En zo denk ik weer aan de lichtjes in je ogen en voel me dicht bij jou.

Inspiratie

inspiratieMeestal schrijf ik in de tweede helft van de week een nieuw korreltje. Maar deze week heb ik op zaterdagavond nog niets. Gebrek aan inspiratie. Ik besluit op zondag vroeg op te staan. En zo zit ik hier in een stil huis. Buiten is het nog donker. De vaatwasser is alweer leeg, ik smeer een boterhammetje en zet thee. Ondertussen denk ik na over een onderwerp. Ik google het woord writersblock. Er volgen een aantal tips, waaronder: Forceer niets, maar blijf wel schrijven. Ooit komt je schrijfzin terug. Ik besluit niets te forceren. Gewoon maar eerlijk neerschrijven hoe het deze week is. Mijn tweede dankbare bron zijn de foto’s op mijn telefoon. Ik scroll erdoorheen. Al snel glimlach ik. Gisterochtend had ik een heerlijk rustpuntje op een drukke zaterdag. Ik ging binnen bij een leuke bakkerswinkel met koffiehoek. Een vriendelijk meisje ontving me. Het is nu toch niet druk.  Ze had duidelijk plezier in haar werk. Ze liet me zien hoe het koffieapparaat werkte en wees op de vitrines met heerlijk gebak. We kunnen ook dingen warm maken. Niets was haar te veel. Ik kwam tot rust. En zo is die pauze op een drukke dag mijn inspiratie voor dit korreltje. Deadline prettig gehaald.

korreltje

Top of the world

carpentersDe jaren ’70, tijd waarin ik als kind opgroeide. Met op radio en televisie regelmatig de hits van The Carpenters. Tijdens het BankGiro Loterij Theaterweekend in het Parktheater in Eindhoven bezoek ik de voorstelling “We’ve only just begun”. De Engelse zangeres Toni Lee zingt de sterren van de hemel. Haar zelfvertrouwen en Engelse humor maken dat Toni een volwassen imitatie van Karen Carpenter neerzet in een levendige show. Het is echt genieten van de mooie liefdesliedjes. Met foto- en filmbeelden worden levendige herinneringen aan een prachtige zangeres opgehaald. Samen met haar broer Richard veroverde Karen de hitlijsten. In een oude documentaire wordt verteld dat Karen in een ongelukkig huwelijk is gestapt. Even later zien we een broodmagere Karen die ontkent dat ze een probleem met eten heeft. Samen met haar broer Richard blijft ze tot haar dood staan voor hun eigen geluid. De prachtige liedjes blijven bekend tot op de dag van vandaag. Vanmiddag doe ik  wat boodschapjes in het winkelcentrum. Er staan gezellige kramen van  een platen- en cd-beurs. Ik blader  door de Engelstalige platen bij de letter C. Tot mijn plezier vind ik een dubbel-elpee van The Carpenters. Voor 5 euro neem ik het album
mee. Met maar liefst 22 hits van een gouden duo!

Inkijk

engelGlasgordijnen zijn typisch Hollands. Doel is dat je zelf goed naar buiten kunt kijken, zonder inkijk naar binnen. Ons keukenraam grenst aan de straatkant. Veel inkijk vind ik niet fijn, maar alles dicht is ook weer te donker. Ik denk al langer na over een fijne oplossing. Ineens herinner ik me een haakboekje dat ik van mijn schoonmoeder kreeg. Ze had er zelf een prachtige pauw uit gemaakt. Dat haakwerk stond trots voor haar raam in een eigen gemaakt frame. Ik blader door het boekje en mijn keuze valt op deze rennende engel. Stoer vooruit mét spierballen én vleugels. Ik ga op zoek naar haakkatoen. Tot mijn plezier vind ik mooie Scheepjeswol, half katoen, half acryl. Met een nieuwe haaknaald ga ik aan de slag. Ik loop aan tegen de valkuil van het te vast of te los te werken. Eén keer begin ik opnieuw. Volgens patroon maak ik vakjes dicht,  hier en daar smokkel ik. En als beloning komt de engel stukje bij beetje in beeld. Ik kijk mijn man lief aan. Hij herinnert zich ook het frame. Met latjes en houtlijm trekt hij zich terug op zolder. Met resultaat: midden voor ons raam rent een stoere engel  tegen de inkijk van nieuwsgierige blikken.

Korreltjes roeren

korreltjes-roeren-2

Vanmiddag nemen we je mee naar het bruin café. Sinds een tijd gaat het lopen minder goed. Je zakt door je benen. Ook het opstaan uit je stoel vraagt veel inspanning. Je aandacht ligt bij kleine dingen dicht om je heen. Daarom nemen we je mee naar beneden in de rolstoel. Waar gaan we naartoe? Deze kant op? vraag je regelmatig onderweg. Met de lift gaan we naar het verse kopje koffie. Zoals altijd krijg je er suiker, melk en een koekje bij. Omdat je het koekje te hard vindt, is soppen je eigen slimme oplossing. Vandaag laat je in je enthousiasme het hele koekje in de koffie glijden. Zo? vraag je erbij. Nou ja, bijna zo dan. Het koekje wordt teruggevist en opgesabbeld. Met een servetje bij de hand komt het allemaal weer snel in orde. Dan gaan met onze hulp de suiker en de melk in je koffie. Daarna roer je flink. Zo gaan die korreltjes weg zeg je erbij. Ik glimlach bij het woord korreltjes en weet waarover ik deze week schrijf. Over jou mam, die stilletjes achteruit gaat. Maar die ook zo jezelf blijft als ik goed kijk. En in vertrouwde gebaartjes en in je oogopslag blijf je gewoon mijn moeder.